उन्हाळ्याची सुट्टी😍

           शाळेला सुट्टी लागल्याचा आनंद, मामाच्या गावाला जायचा आनंद, बर्फाचा गोळा आणि कुल्फी खाण्याचा आनंद, अभ्यासाला सुट्टीचा आनंद आणि मनसोक्त वेळ न बघता मित्र मैत्रिणीसोबत खेळण्याचा आनंद हे सर्व फक्त उन्हाळ्यामध्ये पाहायला मिळतो. उन्हाळा म्हटलं की याच गोष्टी डोळ्यासमोर येतात😅.

        जसं जसं वय वाढत जात तश्या जबाबदारी😌 वाढत जातात आणि उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या कमी होत जातात. बालपणीचे मित्र मैत्रिणी👭 दुरावले जातात आणि राहतात फक्त आठवणी♥️...

        अशीच एक आठवण म्हणून बालपणीचे खेळ खाली दिले आहे, कधी एकत्र कुटुंबासोबत वेळ घालवत असणार किंवा भावंडांसोबत एकत्र वेळ मिळाला की खालील खेळ अगदी आनंदाने खेळता येतील.

कारण खेळण्याला वयाचं बंधन नसते♥️

बैठकी खेळ

1. नाव गाव वस्तू प्राणी 📝
2. चोर पोलिस चिठ्ठ्या (राजा 1000, दरोगा 700, पोलिस 500 शिपाई २०० आणि चोर 0 )✍️
3. ४ चिठ्ठ्या ✍️
4. कॅरम
5. बुद्धिबळ ♟️
6. पत्ते (घुस, सत्ती उतरवणे, बिंगो)🃏
7. चवा अश्टा / छक्का बारा 
8. झंडी मुंडी
9. लुडो
10. साप सिढी🐍🪜
11. सागर गोटे 
12. खाऊचे भांडे
13. बाहुली (कापडाची)
14. १ उडाला, २ उडाला, ३ म्हणे  डावा उजवा, बोला बोला काय बोलू ? (रंगांची/ फुलांची नावे)
15. चिमणी उड, कावळा उड 🐤🐦🕊️🦆🦅
16. तितली उडी, उडके चली🦋
17. आमचोरी चप्पा चोरी
18. सामान्य ज्ञान प्रश्न मंजुषा
19. खाऊची पार्टी
20. डॉक्टर डॉक्टर

मैदानी खेळ

 

1. लगोरी⚾
2. लंगडी (७ डब्बे/ ६ डब्बे/ लंगडीचा डाव)
3. टीप्पर 
4. संकल
5. तळ्यात मळ्यात
6. क्रिकेट 🏏
7. बॅडमिंटन🏸
8. धाबाधुबी 
9. लपाछपी 
10. पिंकी पिंकी व्हॉट कलर ❤️💚💙💛🧡🩷🩶🩵💜
11. बर्फ का पाणी 🧊💧
12. बीचका बंदर 🐒
13. दोरीवरच्या उद्या➰
14. डोळ्यावर पट्टी लावून डाव
15. मामाच पत्र हरवल आम्हाला नाही सापडलं
16. इडलिंबु
17. संगीत खुर्ची 🪑
18. चमचा लिंबू 🥄🍋
19. पुतळा/ statue 🗽

        आजच्या डिजिटल /मोबाईलचा📱 काळ बघता हे सर्व  वरील खेळ विस्मरणात जातील आणि राहतील फक्त आठवणी,

आपल्या समोरच्या पिढीला या खेळाबद्दल माहिती करणे ही आपली जबाबदारी बघता पुन्हा एकदा बालपणाचा सर्वांनी आस्वाद🤩🤩 घ्यायलाच हवा.

          खेळ वाचताच तुम्ही पण आठवणीत रमला की काय ?

चला तर मग समोरच्या पिढीच्या बालपणात या खेळाचे रंग उधळूया☺️☺️🥰.

जिंकणे किंवा हरणे यापेक्षा त्या क्षणातून मिळालेला आनंद महत्त्वाचा असतो.

पहिल्या कामाचा अनुभव ☺️

             व्यक्तीच्या लहानपणापासूनची शिक्षण ते कामाचा प्रवास हा निराळा असतो. विविध विषय शिकणे, घटक चाचणी, वार्षिक परीक्षा देणे त्यात समोर कोणत्या क्षेत्रात जायचं याचा विचार करणे त्यानंतर प्रवेश होण्यासाठी धडपड करणे हे सर्व एका कामासाठी असत.

             माझ्या पहिल्या कामाची सुरुवात ही टाटा कन्सल्टन्सी सर्व्हिसेस लिमिटेड इथून सुरू झाली. बघता बघता कोरोना काळात एक वर्ष सर्व काम घरूनच झालं. चेहरा न बघता रोजच मिळून काम करण्याचा वेगळा अनुभव होता आणि मग काम ऑफिस मधून सुरू करण्यासाठी बोलवलं गेलं. कंपनीकडून असणाऱ्या बस मुळे येणं जाणं सोईस्कर झालं.

       प्रत्येक कुलुपाची एक किल्ली असते तशी, कंपनी मध्ये जाण्यासाठी आयडी कार्ड ला शस्त्र च म्हणावं लागेल. स्कॅन केलं की दार उघडलं. लॅपटॉप ची बॅग प्रत्येक वेळेस येते जाता मशीन मध्ये टाकून स्कॅन करावी, आत बघितल तर अगदी नैसर्गिक वातावरण होते. चाफ्याची, आंब्याची झाडे सोबत अजून रंगीबेरंगी फुलांची झाडे. हे सर्व पाहून मन आनंदी झाले. पण आता कुठे जायचं याचा विचार करू लागले आणि मग आपल्या ओ.डी.सी. कडे रवाना झाले. 

          बघता बघता सर्व गोष्टींचं कुतूहल सुद्धा वाटू लागले आणि उद्या परत ऑफिस यायचं म्हणून वाट लक्षात ठेवत गेले आणि कामाला सुरुवात झाली. जेवण करायला फूड कोर्टला गेली ते पण भव्य अस होत, अगदी हॉटेल प्रमाणे मेनू आणि सर्व ऑनलाईन व्यवहार, फार छान वाटल. जेमतेम ऑफिस मधून काम सुरू झाल्याने हळू हळू संख्या वाढू लागली. फूड कोर्ट अशी जागा होती जिथे कानाला कुजबुज ऐकू यायची आणि डोळ्यांना नेमके अनेक लोक दिसायचे, नाहीतर ऑफिस मध्ये फक्त शांतता आणि आपल आपल काम.

         काम करण्यासाठी कामाचे वातावरण सुद्धा तितकेच महत्त्वाचे ठरते, किती पण वेगळा विचार डोक्यात घेऊन कंपनी मध्ये पाऊल टाकलं तरी सुद्धा वातावरण बघून मन आनंदी होईल आणि काम करायला भाग पाडेल अस साजेशीर आहे.

     आतापर्यंतच्या प्रवासात अनेक लोकांशी ओळखी झाली आणि सर्वांकडून काही न काही नवीन शिकता आले, यापुढे पण असच आनंदचा प्रवास असावा. 

             जीवनात वय वाढल्याने नाहीतर अनुभवामुळे माणसाची परिपक्वता वाढते. जीवन जगताना असे वेगळे वेगळे अनुभव आल्याने परिस्थितीची जाणीव होते आणि समोर जाऊन योग्य निर्णय घेण्याची क्षमता वाढते.

दृष्टी 👀

मनाला स्पर्श करणार दृश्य दिसताच, मोबाईल मध्ये छायाचित्र काढण्याचा मोह होतोच. एक आठवण म्हणून डोळ्यात जपायच की एक आठवण म्हणून कॅमेऱ्यात कैद करायचं, कधी आठवण आलीच की डोळे बंद करून ते क्षण डोळ्यासमोर उभे करावे की मोबाईल मध्ये बघावे,  असे बघता बघता चेहऱ्यावरचे स्मितहास्य खुलावे.

डोळ्यांनी बघितलेले क्षण अविस्मरणीय क्षण कायम आपल्यासोबत असतात, पण तांत्रिक गोष्टीमुळे आपल्या मोबाईलमधले छायाचित्र नष्ट पण होऊ शकतात, आताचा क्षण आनंदाने घालवायचा की मोबाईल मध्ये कैद करून ठेवायचा हा प्रश्नच पडतो.

जानेवारीच्या महिन्यात आलेला आंब्याला बहार

आंब्याचा बहार 

एअपोर्ट मेट्रो स्टेशन नागपूर

श्री राम कृष्ण हरी

दिवाळीचा आनंद आणि फटाक्यांची आतिषबाजी 

कमळ फूलं थेट महालक्ष्मी मातेच्या चरणी

रम्य तो सूर्यास्त

७ दिवसात झाडामध्ये झालेला फरक

आंब्याच्या झाडाला आलेली पालवी 

कुंद्याची फुले

जास्वंदीच्या फुलाचा महिमा

काटेसावर 

४ पानाच बेलपत्र

पळस

माझी चित्रकला भाग ७

               

अन्न हे पूर्णब्रह्म

            आपल्या जीवनातल्या अतिआवश्यक गरजापैकी एक म्हणजे अन्न. कुणी जगण्यासाठी खातात तर कुणी खाण्यासाठी जगतात. जशी अंगावरची जबाबदारी वाढते तसेच आपल्या आवडी निवडी बदलतात, न आवडणाऱ्या गोष्टीत पण मन रमायला लागतं. आईला नेहमी म्हणायची तू स्वयंपाक कर मी बाकी काम करते. स्वयंपाक करणे मला फारस आवडायचं नाही🙅. नेहमीच्या जेवणात असणारे पदार्थ बनवायला मी शिकले, पण एक जबाबदारी म्हणून करायचे, आई जसे जसे सांगेल तसे करायची😊.

             कामावर लागल्यापासून स्वतःलाच सर्व करावं लागतं. एक चविष्ट😋 पदार्थ खाल्ल्याने सुद्धा मनाला तृप्ती☺️मिळते हे अनुभवले. जीवाला सुखाच पोटभर अन्न खाऊ घालणं म्हणजे पुण्यचं हे समजले. सांबार 🌱आणि कढीपत्ता🌿 च महत्त्व अन्यसाधारण वाटू लागले. सर्व जिन्नस मिळून किती चविष्ट पदार्थ होतो हे कळले.

         नेहमीच्या स्वयंपाक व्यतिरिक्त वेज बिर्याणी, समोसे, केक🎂, मुंचुरियन, इडली, डोसे, ढोकळा, श्रीखंड, शिरा, लाडू, भजे, बाफले, पावभाजी, साबुदाणा वडा, सांबार वडा, गुलाब जामुन, रसगुल्ला,  तांदळाची खीर, बासुंदी, साबुदाणा खीर, मोदक, चिवडा, ज्वारीच्या पीठाचे आंबील, इ. पदार्थ बनविण्यात तरबेज झाली.

नवीन पाककृती बघणे आणि करून बघण्याची आवडच निर्माण झाली. आणि नेहमी ती चविष्ट होईलच असं नाही मी बनवलेलं काही पदार्थ फसले सुद्धा आहे 🥲😅.

          तव्यावर पोळी टाकताना हाताला लागणारे चटके, मिरचीची फोडणी देताना टूनुक चेहऱ्यावर उडणारा मिरचीचा दाणा💥, पावशीने भाजी कापताना बोटाला पडलेले चिरे किंवा टम्म फुगणाऱ्या पोळीतून निघालेल्या वाफेने  हाताला झालेली आग या सर्व स्वयंपाक कला शिकत असताना झालेल्या आठवणीतील जखमा. जखम झाली म्हणून स्वयंपाक बनवणे थांबले नाही 🫶.

          एकच सांगायचं स्वयंपाक करणे ही एक कलाच आहे. काहींना सारखच साहित्य दिले आणि एकच पदार्थ बनवायला सांगितला तरीही चव ही निराळीच असेल. स्वयंपाकात पण जादू🪄 असू शकते याचा विचार पण केला नव्हता. शिकत राहायचं, प्रयत्न करत राहायचं, न जमणाऱ्या गोष्टी सुद्धा जमायला लागतात 🤩.